เธอจะมีใจรึป่าววววว..++
posted on 23 Nov 2010 12:56 by nkitty
ฉั น รู้ จั ก คุ ณ ใ น T L L วัน ที่ 24 ต.ค. 
วันที่ 25 ฉันเขียนอีเมลถึงคุณบอกเรื่องราวต่างๆมากมายของฉันให้คุณได้รับรู้
ฉันนี่ตลกจังเลยนะ และคุณก้อตอบอีเมลฉันกลับมาด้วย
ฉันดีใจมากเลยนะ ฉันจำรอยยิ้มคุณได้.....
วันที่ 26 ฉันคุยmsn กับคุณฉันบอกคุณทุกอย่าง ฉันบอกว่าฉันพึ่งอกหักมา
ฉันไม่มั่นใจในตัวเองเลย ฝรั่งไม่ชอบฉัน ฮ่า.... คุณปลอบใจฉัน
คุณบอกฉันน่ารักมาก เล่นฉันเขินแย่....
แต่เราดันมาขัดแย้งกันเรื่องงานเฉยเลย ก้อฉํนคิดว่าคุณทำงานดีนี่ ฉันเรียนน้อย ความรู้นิดเดียว
ไม่อยากเป็นภาระคุณ คุณจบสูงการงานดี คุณควรจะมีคู่ครองที่ดีกว่าฉัน ฉันคิิดแบบนี้
ฉันแค่เป็นห่วงคุณ อยากให้คุณมีอนาคตที่ดีกว่านี้ คุณอาจเจอคนที่คู่ควรกับคุณกว่าฉัน..
ฉันกลัวฉันจะช่วยอะไรคุรไม่ได้มาก และจะเป็นภาระให้คุณอีก ฉันแค่กลัวอย่างนี้จริงๆ
แต่คุณก็ยืนยัน ว่าคุณชอบฉันคุณอยากคบกับฉัน ขอบคุณมากนะเจ้าชายของฉัน
แต่พอวันที่ 27 คุณหายไปเฉยเลยดโห ตอนนั้นฉันเศร้ามากเลยนะ 
ตอนนั้นฉันเศร้ามากเลยนะ ฉันคิดว่าคุณคงไม่ชอบฉันแน่เลย เฮ้อ...คุณรู้ใหมฉันรอคุณออนไลน์ทั้งวันเลยฉันเฝ้าคุณอยู่หน้าคอมทั้งวันเลย พอนาฬิกาตี 24 นาฬิกา เป้งงงงง
ฉันปิดคอมนอนคลุมโปงเลย555+ฉันคิดว่าคุณไม่ชอบฉันแร้ววววว
แต่จู่ๆ วันที่28 คุณโผล่มาอีก มาทำหัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะอีกนะ จะเอาไงกันแน่หว่า!!
คุณบอกฉันว่าคุณคิดว่าฉันไม่ชอบงานของคุณ
ฉันก้อบอกไปตามตรง ไม่ใช่ฉันไม่ชอบงานคุณ ฉันแค่คิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับคุณแค่นั้น
แต่ถ้าคุณยืนยันว่าอยากรู้จักฉัน ฉันก็ยินดีและฉันไม่มีปัญหาเลย เพราะฉํนเองก้อไม่มีใคร
และ อยาก จะ มี ใคร สัก คน สัก ที แล้ว ล่ะ
เราคุยกัน 6 วันและฉันตัดสินใจไปพบคุณที่พัทยา แม๋ฉันนี่ช่างกล้าจริงจิ๊งงงงงงงงงงงงงงง
ทำไปได้ไงหว่า!! 555จิงๆฉันเครียดอยู่แล้วด้วย ฉันอยากพักผ่อนฉันรุ้สึกตัวเองไม่สดชื่นเลย
มันเหงามันเศร้ามันสับสนไปหมดบอกไม่ถูก
เหมือนชีวิตตรูพังไปอีกรอบกะคนที่เราเผ้ารอมา 4เดือนเต็ม ตอนนั้นอยากร้องไห้มากกว่า
อยากระบายกับใครสักคน อยากพูดอะไรออกไปให้หมด อยากร้องไห้ อยากแค่มีคนเข้าใจอยู่ข้างก้อพอ
ตอนนั้นคิดถึงคุณคนเดียวรู้สึกว่าเรื่องของคุณเหมือนกับเรื่องของฉันเลย
ฉันคุยกับคุณแล้วสบายใจเหมือนเรามีปัญหาเดียวกัน เหมือนเราจะเข้าใจกันมากกว่าใคร
ฉันเลยไปหาคุณเย็นวันที่ 29เลยทั้งที่ไม่มีความพร้อมอะไรสักอย่างเลย
ฉันคิดถึงตอนนั้นทีไรฉันมานั่งคิดฉันนี่กล้ามากนะนี่ วันนั้นคอมฉันเสียฉันจำได้
ฉันไปเล่นร้านอินเตอรืเน็ตคาเฟ่พอฉันบอกฉันจะไปพบคุณที่พัทยาเหมือนคุณจะตกใจในความบ้าของฉัน
ฮ่า..แต่ตอนนั้นถ้าคุณตอบว่าไม่ฉันก้อจะไปของฉันเองแร่ะนะ ฉันคงไปเปิดห้องถูกๆอยู่ของฉันเองได้
เพราะในชีวิตนี้มาทะเลคนเดียวหลายครั้งแล้ว เป็นเรื่องปกติของชีวิตฉันแล้วล่ะ
เพราะความรู้สึกฉันตอนนั้นมันไม่ไหวแล้วนะ...อยากจะร้องไห้ กลั้นทุกอย่างไว้ไม่ไหวแล้วจิงๆ
อยากเห็นทะเล อยากระบายความเสียใจทั้งหมดลงทะเลไป พอฉันบอกคุณเรียบร้อยแล้ว
ฉันวิ่งขึ้นห้องฉันเลย โกยของที่จำเป็นใส่เป้ ฉันกระโดดขึ้นรถเมล์ไปเลย โดยที่ฉันยังไม่รู้ทางเลย
ว่าพัทยาไปยังไง ฉันกะว่าไปถามทางคนข้างหน้าเอา
โห ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ห ล่ อ น ก ล้ า แ ล ะ บ้ า ม า ก ก ก ก ก
ฉันนั่งรถตู้ไปเลย โชคดีของฉันที่แถวสำโรงมีรถตู้พัทยาพอดี ฉันไม่ต้องไปต่อรถไกล ฮ่าๆๆๆ
ฉันนั่งไปในรถฉันกลัวแทบตายยย มันจะพาฉันไปขายหรือป่าวเนี๊ย หุหุ ไม่เคยมาอ่ะ
เกิดมาฉันพึ่งเคยนั่งรถตู้แบบนี้ไปพัทยาครั้งแรกในชีวิตฉัน
โ ถ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ช่ า ง ก ล้ า น ะ ย ะ ห ล่ อ น ....
พอถึงพัทยาฉันต้องนั่งคลำทางอีกว่าพัทยาเหนือมันไปทางใดหว่า บ่เคยฮู้จักแฮะๆๆๆ
ฉันเลยโบกวินมันซะเลยจบ เสียค่าโง่ไป 60 บาทขาดตัว สบายใจปายยยย อิอิ
ฉันต้องเดินอ้อมไปกว่าจะเจอ รร อีก ทำไมพี่วินไม่จอดให้ฉันถึงหัวกะได รร ก้อไม่รู้ไม่เข้าใจ
ฉันเข้ามาใน รร ฉันต้องหามุมทำใจอยู่พักใหญ่กว่าฉันจะกล้าโทรหาคุณ 555+
โครตเครียดเลยตอนนั้น คิดในใจเอาแล้วไงทำไงดี ภาษาก้อไม่ได้เรื่อง จะคุยกันไงว่ะเนี๊ย
พาโทรหาคุณเท่านั้นแร่ะ โอววววพระเจ้าจอช
อยากกลับบ้านโว้ยยยยยย......
เสียงอย่างดุ อ่ะนึกว่างานเข้าแน่ๆงานนี้ ฮ่า คิดไปโน้นนนนนบางปะกง น้ำ ลง ขึ้น ๆ ลง ๆ
kitty..+*edit @ 23 Nov 2010 15:38:12 by v-a-c-c-i-n-e...~